Echinocereus pulchellus - echinocereus pulchellus nr 11

Echinocereus pulchellus – słodki jeżowiec to niewielki, wysoko ceniony kaktus pochodzący z trawiastych płaskowyżów i górzystych regionów środkowego Meksyku. Charakteryzuje się płaskim, kulistym lub lekko cylindrycznym korpusem z delikatnymi, przylegającymi, grzebieniowatymi kolcami i potężnym korzeniem przypominającym rzepę. Jest to jedna z najpopularniejszych miniatur wśród hodowców kaktusów ze względu na nieproporcjonalnie duże, jedwabiste, błyszczące kwiaty w kształcie lejka, w odcieniach od delikatnego różu po fiolet, które wyrastają z wierzchołka kaktusa.

Siedlisko i gleba:

Wymaga bardzo jasnego i słonecznego stanowiska z dużą ilością świeżego powietrza. W upalne letnie dni doceni dobrą cyrkulację powietrza. Gleba musi być wyłącznie mineralna, gruboziarnista i wyjątkowo przepuszczalna – idealna jest mieszanka piasku, drobnego żwiru, pumeksu i lawy z minimalną ilością próchnicy. Ciężkie, zatrzymujące wilgoć podłoże prowadzi do szybkiego gnicia mocnych korzeni.

Sadzenie:

Sadź w głębszych doniczkach, które zapewnią wystarczająco dużo miejsca dla silnego korzenia palowego. Zawsze umieszczaj warstwę drenażu żwirowego na dnie doniczki i przykryj szyjkę korzeniową kaktusa tłuczniem, aby korpus nie dotykał wilgotnej gleby. Przesadzaj wiosną raz na trzy do czterech lat do całkowicie suchego podłoża.

Opatrunek:

W okresie wegetacji (od późnej wiosny do końca lata) podlewaj oszczędnie i dopiero po całkowitym przeschnięciu podłoża. W czasie letnich upałów, gdy wzrost roślin ulega zahamowaniu, ogranicz podlewanie. Jesienią stopniowo ograniczaj podlewanie i nie podlewaj kaktusa wcale od października do kwietnia.

Wilgotność:

Nie wymaga wilgoci i bardzo dobrze znosi suche środowisko. Rosa na ciele kaktusa nie jest wskazana, ponieważ może powodować plamy na skórce i gnicie.

Nawożenie:

Nawozić wyłącznie w okresie wegetacji (od maja do sierpnia), maksymalnie 2-3 razy, specjalnym nawozem do kaktusów o niskiej zawartości azotu i wysokiej zawartości potasu i fosforu w bardzo słabym stężeniu.

Temperatura:

Latem toleruje wysokie temperatury przy dobrej wentylacji. Zimą wymaga chłodnego miejsca spoczynku, w którym temperatura najlepiej mieści się w przedziale od 5 do 10°C.

Cięcie i konserwacja:

Kaktus nie wymaga przycinania. Po kwitnieniu, gdy całkowicie zaschną, można ostrożnie usunąć resztki kwiatów.

Zimowanie i mrozoodporność:

W warunkach całkowitej suszy toleruje niskie temperatury, a nawet krótkotrwałe przymrozki. Uprawiany w pojemnikach, kaktus zaleca się przezimować w jasnym, chłodnym miejscu, w temperaturze około 5–10°C, bez podlewania. Zimą korpus kaktusa może się naturalnie marszczyć i chować w podłożu, co stanowi naturalną ochronę przed zimnem.

Wzrost i spadek:

Wytwarza pojedyncze, płaskie, kuliste odrosty, które po wyschnięciu chowają się w ziemi i z wiekiem mogą się lekko rozgałęziać. Rośnie bardzo powoli i jest wiecznie zielonym, bezlistnym kaktusem z małymi, przylegającymi kolcami. Duże, lejkowate kwiaty wyrastają z wierzchołka łodygi wiosną i wczesnym latem.

Reprodukcja:

Rozmnaża się ją przez wysiew nasion wiosną w temperaturze około 20–25 °C lub przez ukorzenianie bocznych pędów ze starszych kęp, którym pozwala się dokładnie wyschnąć przed posadzeniem.

Szkodniki i choroby:

Czasami może być atakowany przez wełnowce (korzenie i łodygi) lub przędziorki. Największym zagrożeniem jest zgnilizna korzeni buraka, spowodowana nadmiernym podlewaniem lub zimną wilgocią.

Stosując się do tych instrukcji, zapewnisz swojemu Echinocereus pulchellus zdrowy rozkwit, zachowa swój zwarty pokrój i będzie Cię zachwycał pięknymi, dużymi kwiatami każdej wiosny.