Trichocereus candidans – Echinopsis candicans nr. 15

Trichocereus candidans – Echinopsis candicans to efektowny kaktus pochodzący z suchych, półpustynnych i skalistych obszarów zachodniej i środkowej Argentyny. Charakteryzuje się mocnymi, cylindrycznymi łodygami z licznymi żebrami, gęsto porośniętymi długimi, sztywnymi kolcami w odcieniach od jasnożółtego, bursztynowego do białawego. Główną ozdobą tego kaktusa są monumentalne, czysto białe, lejkowate kwiaty o delikatnym zapachu, które rozwijają się po bokach łodyg i otwierają o zmierzchu.

Siedlisko i gleba:

Wymaga całkowicie słonecznego, przewiewnego i bardzo jasnego stanowiska przez cały sezon. Maksymalne bezpośrednie nasłonecznienie jest niezbędne do wytworzenia gęstych kolców i obfitego zawiązywania pąków. Gleba musi być gruboziarnista i doskonale przepuszczalna – idealna jest mieszanka piasku, pumeksu, żwiru i niewielkiej ilości dojrzałego podłoża próchniczego.

Sadzenie:

Sadzić w solidnych i stabilnych pojemnikach lub szerszych misach z wystarczającą ilością otworów drenażowych, które utrzymają ciężar i wzrost kępy. Zawsze umieszczać warstwę drenażową z keramzytu lub żwiru na dnie pojemnika. Zaleca się przykryć szyję korzeniową kaktusa tłuczniem, aby kaktus nie dotykał wilgotnego podłoża. Przesadzanie przeprowadza się wiosną raz na trzy do czterech lat do suchej gleby.

Opatrunek:

W okresie wegetacji (od wiosny do końca lata) podlewaj regularnie, ale dopiero po całkowitym przeschnięciu bryły korzeniowej. W upalne letnie dni kaktus doceni odpowiednią cyrkulację powietrza. Od września stopniowo ograniczaj podlewanie i nie podlewaj kaktusa wcale przez cały okres zimowy (od października do marca).

Wilgotność:

Nie wymaga wilgoci i bardzo dobrze znosi suche środowisko. Rosa na ciele kaktusa nie jest wskazana, ponieważ może powodować powstawanie plam na skórze i rozwój pleśni.

Nawożenie:

W głównym sezonie wegetacyjnym (od maja do sierpnia) nawoź mniej więcej raz w miesiącu specjalnym nawozem do kaktusów o niskiej zawartości azotu i wysokiej zawartości potasu i fosforu w słabym stężeniu.

Temperatura:

Toleruje wysokie temperatury latem i dobrze rośnie na zewnątrz, w słonecznym miejscu, osłoniętym od długotrwałego deszczu. W okresie zimowego spoczynku wymaga chłodnego i suchego środowiska, w którym temperatura optymalnie waha się od 5 do 10°C.

Cięcie i konserwacja:

Kaktus nie wymaga przycinania. Po kwitnieniu, gdy całkowicie zaschną, można ostrożnie usunąć resztki kwiatów.

Zimowanie i mrozoodporność:

W warunkach całkowitej suszy wykazuje dobrą odporność na zimno i znosi krótkotrwałe spadki temperatury do zera. W naszych warunkach zimuje w jasnym, chłodnym i przewiewnym miejscu w temperaturze około 5–10°C, bez podlewania. Mroźne zimowanie jest warunkiem koniecznym do zawiązania pąków kwiatowych.

Wzrost i spadek:

Wytwarza wyprostowane lub płożące, cylindryczne łodygi, które obficie rozgałęziają się od podstawy i stopniowo tworzą szerokie, zwarte kępy. Rośnie umiarkowanie szybko i jest wiecznie zielonym, bezlistnym kaktusem o gęstym, kolczastym poszyciu. Latem po bokach łodyg rozwijają się duże, białe kwiaty.

Reprodukcja:

Rozmnaża się ją przez wysiew nasion wiosną w temperaturze ok. 20–25 °C lub bardzo łatwo przez ukorzenianie oddzielnych sadzonek bocznych, które pozostawia się do wyschnięcia na kilka dni przed posadzeniem w suchym, piaszczystym podłożu.

Szkodniki i choroby:

Czasami może być atakowana przez wełnowce lub przędziorki. Największym zagrożeniem jest gnicie korzeni i podstawy łodygi, spowodowane nadmiernym podlewaniem lub wilgocią w okresie spoczynku zimowego.

Stosując się do tych instrukcji, zapewnisz swojemu Trichocereus candidans zdrowy rozkwit, utworzy silną kępę z jaskrawymi kolcami i nagrodzi Cię dużymi, pachnącymi, białymi kwiatami latem.