Trichocereus pasacana - Echinopsis atacamensis nr 17

Trichocereus pasacana (Echinopsis atacamensis subsp. pasacana) to monumentalny kaktus kolumnowy pochodzący z wysokogórskich półpustynnych płaskowyżów i skalistych zboczy Andów w północno-zachodniej Argentynie i Boliwii. Charakteryzuje się masywnym, silnie żebrowanym korpusem o gęsto owłosionej koronie i bardzo silnymi, długimi kolcami w odcieniach od żółtego, przez miodowy, po srebrzystoszary. Dorosły kaktus wytwarza duże, szeroko-lejkowate kwiaty o barwie od białej do różowawej, z gęsto pokrytą meszkiem rurką, które otwierają się w ciągu dnia i przyciągają zapylacze.

Siedlisko i gleba:

Wymaga w pełni nasłonecznionego, jasnego i przewiewnego miejsca przez cały dzień. Wystarczająca ilość bezpośredniego światła słonecznego i świeżego powietrza są kluczowe dla stworzenia silnej pokrywy cierniowej. Gleba musi być wyłącznie mineralna, gruboziarnista i doskonale przepuszczalna – idealna jest mieszanka piasku, drobnego żwiru, lawy i pumeksu z minimalną ilością próchnicy.

Sadzenie:

Sadź w solidnych i stabilnych doniczkach z cięższej gliny lub ceramiki, z dużymi otworami drenażowymi, które dobrze trzymają kaktusa. Na dnie doniczki zawsze umieszczaj grubą warstwę drenażu ze żwiru lub keramzytu. Szyjkę korzeniową kaktusa należy przykryć tłuczniem, aby kaktus nie dotykał wilgotnego podłoża. Przesadzaj wiosną raz na trzy do czterech lat do suchego podłoża.

Opatrunek:

W okresie wegetacji (od późnej wiosny do końca lata) podlewaj oszczędnie i dopiero po całkowitym przeschnięciu bryły korzeniowej. W czasie upałów, gdy wzrost roślin jest spowolniony, ogranicz podlewanie i zapewnij intensywną wentylację. Jesienią stopniowo ograniczaj podlewanie i nie podlewaj kaktusa wcale przez cały okres zimowy (od października do marca).

Wilgotność:

Nie wymaga wilgoci i dobrze znosi suchy klimat górski. Rosa na ciele kaktusa nie jest wskazana, ponieważ powoduje nieestetyczne plamy na naskórku i rozwój chorób grzybowych.

Nawożenie:

W głównym sezonie wegetacyjnym (od maja do sierpnia) nawoź maksymalnie 2-3 razy specjalnym nawozem do kaktusów o niskiej zawartości azotu i wysokiej zawartości potasu i fosforu w bardzo słabym stężeniu.

Temperatura:

Latem toleruje wysokie temperatury w ciągu dnia, ale dobrze znosi znaczne spadki temperatur w nocy i okres letni w otwartym, słonecznym miejscu, osłoniętym od długotrwałych opadów. W okresie spoczynku zimowego wymaga suchego i bardzo zimnego środowiska, o temperaturze idealnie mieszczącej się w przedziale od 0 do 8°C.

Cięcie i konserwacja:

Kaktus nie wymaga przycinania ani formowania. Po kwitnieniu resztki kwiatów można ostrożnie usunąć, gdy całkowicie zaschną.

Zimowanie i mrozoodporność:

Dzięki swojemu alpejskiemu pochodzeniu jest wysoce odporna na zimno i w warunkach całkowitej suchości wytrzymuje temperatury znacznie poniżej zera (krótkotrwale do -10°C). Uprawiana w pojemnikach zimuje w jasnym, bardzo chłodnym i przewiewnym miejscu bez podlewania. Suchy i chłodny okres spoczynku zimowego jest warunkiem prawidłowego wzrostu w kolejnym sezonie.

Wzrost i spadek:

W swoim naturalnym środowisku wytwarza masywną, wyprostowaną, kolumnową łodygę, która z wiekiem wykształca boczne odgałęzienia. Rośnie powoli i jest wiecznie zielonym, bezlistnym kaktusem o gęstych, jędrnych kolcach. Latem w górnych partiach ciała pojawiają się duże, lejkowate kwiaty.

Reprodukcja:

Rozmnaża się przez wysiew nasion wiosną w temperaturze około 20–25°C. Siewki rosną powoli, ale niezawodnie i szybko tworzą gęste zarośla.

Szkodniki i choroby:

W niesprzyjających warunkach może być atakowana przez wełnowce lub przędziorki. Największym zagrożeniem jest gnicie korzeni i podstawy łodygi, spowodowane nadmiernym podlewaniem lub wilgocią w okresie spoczynku zimowego.

Stosując się do tych wskazówek, zapewnisz swojemu Trichocereus pasacana zdrowy rozwój, zachowa on swoją gęstą, kolczastą osłonkę i stanie się nieodłącznym elementem Twojej kolekcji sukulentów i kaktusów.