Echinocereus neomexicanus – Echinocereus nowomeksykański nr 9

Echinocereus neomexicanus – Nowy Meksyk Echinocereus to atrakcyjny kaktus pochodzący ze skalistych i górzystych regionów Nowego Meksyku oraz sąsiednich stanów USA i Meksyku. Charakteryzuje się cylindrycznym korpusem z wyraźnymi żebrami, gęsto pokrytymi twardymi, zmieniającymi kolor kolcami w odcieniach od białego, przez żółty, po czerwonawy. Jest to gatunek wysoko ceniony ze względu na wysoką odporność i zdolność do obfitego kwitnienia, z efektownymi, dzwonkowatymi kwiatami o jedwabistym połysku.

Siedlisko i gleba:

Wymaga stanowiska w pełni nasłonecznionego, ciepłego i przewiewnego, z maksymalnym bezpośrednim nasłonecznieniem przez cały dzień. Gleba musi być wyłącznie mineralna, gruboziarnista i doskonale przepuszczalna – idealna jest mieszanka piasku, drobnego żwiru, pumeksu i lawy z minimalną zawartością próchnicy. Ciężkie lub słabo przepuszczalne podłoże prowadzi do szybkiego gnicia korzeni.

Sadzenie:

Roślinę należy sadzić w solidnych doniczkach lub miskach z odpowiednią ilością otworów drenażowych. Na dnie doniczki należy zawsze umieścić warstwę drenażu ze żwiru lub keramzytu, a szyjkę korzeniową rośliny obsypać małymi kamyczkami, tak aby część łodygi nie dotykała wilgotnej gleby. Roślinę należy przesadzać wiosną raz na trzy do czterech lat do całkowicie suchego podłoża.

Opatrunek:

Od wiosny do końca lata podlewaj oszczędnie i dopiero po całkowitym przeschnięciu bryły korzeniowej. W upalne letnie dni należy zapewnić odpowiednią wentylację. Od września stopniowo ograniczaj podlewanie i nie podlewaj wcale przez cały okres zimowy (od października do kwietnia).

Wilgotność:

Nie wymaga wilgoci i bardzo dobrze znosi suche środowisko. Nie zaleca się moczenia ciała rośliny, ponieważ może to powodować powstawanie plam na skórze i rozwój infekcji grzybiczych.

Nawożenie:

Nawozić tylko w głównym okresie wegetacyjnym (od maja do sierpnia), około dwa do trzech razy, specjalnym nawozem do kaktusów o niskiej zawartości azotu i wysokiej zawartości potasu i fosforu w słabym stężeniu.

Temperatura:

Latem preferuje wysokie temperatury i dobrą cyrkulację powietrza, a latem doskonale znosi przebywanie na zewnątrz, w miejscu osłoniętym od deszczu. Zimą wymaga chłodnego miejsca spoczynku, w którym temperatura najlepiej mieści się w przedziale od 0 do 10°C.

Cięcie i konserwacja:

Kaktus nie wymaga przycinania. Po kwitnieniu, gdy całkowicie zaschną, można ostrożnie usunąć resztki kwiatów.

Zimowanie i mrozoodporność:

Gatunek ten jest wysoce odporny na mróz i wytrzymuje mrozy w warunkach całkowitej suszy. Uprawiając go w pojemnikach, zaleca się zimowanie w jasnym, bardzo chłodnym i przewiewnym miejscu w temperaturze około 5°C, bez podlewania. Chłodne i suche zimowanie jest warunkiem koniecznym, aby pąki kwiatowe zawiązały się w następnym roku.

Wzrost i spadek:

Wytwarza cylindryczne łodygi, które z wiekiem często rozgałęziają się, tworząc obfite, zwarte kępy. Jest to wolno rosnący, wiecznie zielony, bezlistny kaktus o gęstych kolcach. Kwiaty rozwijają się po bokach łodyg wiosną i wczesnym latem.

Reprodukcja:

Rozmnaża się ją przez wysiew nasion wiosną w temperaturze około 20–25 °C lub przez ukorzenianie oddzielnych sadzonek bocznych, które pozostawia się do wyschnięcia na kilka dni przed posadzeniem w suchym piasku.

Szkodniki i choroby:

Czasami może być atakowana przez wełnowce lub przędziorki. Największym zagrożeniem jest gnicie korzeni i podstawy łodygi, spowodowane nadmiernym podlewaniem lub wilgocią w okresie spoczynku zimowego.

Stosując się do tych instrukcji, zapewnisz swojemu Echinocereus neomexicanus niezawodną roślinę, zachowa gęste i mocne kolce oraz obdarzysz go obfitym plonem żywych kwiatów każdej wiosny.