Eriocactus warasii - Parodia warasii nr 12

Eriocactus warasii – Parodia warasii to niezwykle dekoracyjny kaktus pochodzący ze skalistych i pagórkowatych regionów południowej Brazylii. Charakteryzuje się ciemnozielonym korpusem z ostro zakończonymi, licznymi żebrami, które są pokryte gęstymi, miękkimi lub szorstkimi kolcami o barwie od złotej do miedzianej. Dojrzały kaktus wytwarza efektowne, duże, jedwabiste, błyszczące kwiaty w jasnożółtym odcieniu, które wyrastają z filcowej korony.

Siedlisko i gleba:

Wymaga stanowiska bardzo jasnego lub słonecznego. W przeciwieństwie do niektórych kaktusów pustynnych, doceni lekkie rozproszone promienie słońca w południe lub dobrą wentylację w najgorętsze letnie dni, aby uniknąć poparzenia naskórka. Gleba musi być dobrze przepuszczalna, żyzna, ale z dużą zawartością składników mineralnych (piasek, pumeks, drobny żwir) o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym.

Sadzenie:

Roślinę należy sadzić w solidnych doniczkach z odpowiednią ilością otworów drenażowych. Na dnie doniczki należy zawsze umieścić warstwę drenażu z keramzytu lub żwiru. Zaleca się przykrycie szyjki korzeniowej kaktusa żwirem mineralnym, aby zapobiec kontaktowi korpusu z wilgotną ziemią. Przesadzanie przeprowadza się wiosną raz na dwa do trzech lat.

Opatrunek:

W okresie wegetacji (od wiosny do końca lata) podlewaj regularnie, ale zawsze dopiero po wyschnięciu podłoża. Gatunek ten toleruje nieco więcej wilgoci niż kaktusy pustynne, ale nie powinien stać w pojemniku z wodą. Jesienią stopniowo ograniczaj podlewanie, a zimą (od listopada do marca) nie podlewaj kaktusów wcale lub tylko bardzo skąpo, gdy temperatura zimą jest wyższa.

Wilgotność:

Nie wymaga wysokiej wilgotności powietrza i dobrze znosi normalne, suche powietrze. Rosa na ciele kaktusa nie jest konieczna, a brak wentylacji może prowadzić do powstawania plam na skórze.

Nawożenie:

W głównym sezonie wegetacyjnym (od maja do sierpnia) należy nawozić raz w miesiącu specjalnym nawozem do kaktusów i sukulentów o niskiej zawartości azotu i zrównoważonym stosunku fosforu do potasu.

Temperatura:

Latem dobrze znosi normalne, ciepłe temperatury w zakresie 20–30°C, z możliwością letniego wzrostu w miejscu osłoniętym od deszczu. W okresie spoczynku zimowego wymaga chłodniejszego miejsca, w którym temperatura wynosi optymalnie od 8 do 12°C (nie powinna być narażona na temperatury poniżej 5°C).

Cięcie i konserwacja:

Kaktus nie wymaga przycinania. Po kwitnieniu, gdy całkowicie zaschną, resztki kwiatów można ostrożnie usunąć pęsetą.

Zimowanie i mrozoodporność:

Nie jest mrozoodporna. Zimuje w jasnym i chłodnym miejscu, w temperaturze około 8–12°C, w suchym podłożu, bez podlewania. Mroźne zimowanie sprzyja obfitemu zawiązywaniu pąków kwiatowych na kolejny sezon.

Wzrost i spadek:

Początkowo rośnie pojedynczo, w kulistym kształcie, z wiekiem wydłuża się do pokroju kolumnowego i zaczyna rozgałęziać się od podstawy, tworząc imponujące kępy. Rośnie umiarkowanie szybko i jest wiecznie zielonym, bezlistnym kaktusem o złotych kolcach. Kwiaty pojawiają się na szczycie w miesiącach letnich.

Reprodukcja:

Rozmnaża się ją przez wysiew nasion wiosną w temperaturze ok. 20–25 °C lub przez oddzielenie i ukorzenienie bocznych pędów ze starszych kęp, które pozostawia się do wyschnięcia na kilka dni przed posadzeniem w podłożu.

Szkodniki i choroby:

Czasami może być atakowana przez wełnowce lub przędziorki, szczególnie w kątach żeber. Głównym zagrożeniem jest gnicie korzeni i dolnej części łodygi z powodu nadmiernego podlewania i ciężkiego, nieprzepuszczalnego podłoża.

Stosując się do tych instrukcji, możesz mieć pewność, że Twój Eriocactus warasii będzie się zdrowo rozwijał, zachowa swoje jasnozłote kolce i zachwyci Cię mnóstwem lśniących żółtych kwiatów latem.