Lobivia wessneriana - Echinopsis wessneriana nr 16

Lobivia wessneriana – Echinopsis wessneriana to alpejski kaktus pochodzący z suchych, skalistych zboczy i górskich stoków północno-zachodniej Argentyny (prowincje Salta i Jujuy). Charakteryzuje się płaskim, kulistym lub kulistym korpusem z ostro zarysowanymi żebrami i gęstymi, jędrnymi kolcami w odcieniach od żółtawego, jasnobrązowego do szarawego. Jego główną zaletą są duże, jasne, lejkowate kwiaty w odcieniach od jaskrawej czerwieni, przez karmazyn, po pomarańcz, które otwierają się w słoneczne dni.

Siedlisko i gleba:

Wymaga całkowicie słonecznego, przewiewnego i chłodniejszego klimatu górskiego z maksymalnym nasłonecznieniem przez cały dzień. Ważna jest dobra wentylacja, która imituje naturalne warunki wysokogórskie. Gleba musi być wyłącznie mineralna, gruboziarnista i doskonale przepuszczalna – idealna jest mieszanka piasku, drobnego żwiru, pumeksu, lawy i niewielkiej ilości dojrzałego podłoża próchniczego.

Sadzenie:

Sadzić w solidnych doniczkach lub szerszych misach z wystarczającą ilością otworów drenażowych. Zawsze umieszczać warstwę drenażu ze żwiru lub keramzytu na dnie doniczki. Zaleca się przykrycie szyjki korzeniowej kaktusa tłuczniem, aby kaktus nie dotykał wilgotnej gleby. Przesadzanie przeprowadza się wiosną raz na trzy do czterech lat do całkowicie suchego podłoża.

Opatrunek:

W okresie wegetacji (od wiosny do końca lata) podlewaj oszczędnie i dopiero po całkowitym przeschnięciu podłoża. Podczas upałów, gdy wzrost roślin ulega zahamowaniu, ogranicz podlewanie i zapewnij intensywną wentylację. Jesienią stopniowo ograniczaj podlewanie i nie podlewaj kaktusa wcale od października do marca.

Wilgotność:

Nie wymaga wilgoci i bardzo dobrze znosi suche środowisko. Nie zaleca się moczenia ciała kaktusa, ponieważ może to powodować plamy na skórze i choroby grzybowe.

Nawożenie:

W głównym sezonie wegetacyjnym (od maja do sierpnia) należy nawozić około 2-3 razy specjalnym nawozem do kaktusów o niskiej zawartości azotu i wysokiej zawartości potasu i fosforu w słabym stężeniu.

Temperatura:

Latem preferuje dużo ciepła w ciągu dnia, ze znacznym spadkiem temperatury w nocy, co najlepiej osiągnąć przezimowując w miejscu otwartym, osłoniętym od deszczu. W okresie spoczynku zimowego wymaga chłodnego i suchego środowiska o temperaturze idealnie mieszczącej się w przedziale od 4 do 8°C.

Cięcie i konserwacja:

Kaktus nie wymaga przycinania. Po kwitnieniu, gdy całkowicie zaschną, można ostrożnie usunąć resztki kwiatów.

Zimowanie i mrozoodporność:

W warunkach całkowitej suszy wykazuje wysoką odporność na zimno i wytrzymuje krótkotrwałe spadki temperatury do zera (do -5°C). W naszych warunkach zimuje w jasnym, bardzo zimnym i dobrze wentylowanym miejscu w temperaturze około 5°C, bez podlewania. Mroźne zimowanie jest warunkiem koniecznym do zawiązania pąków kwiatowych.

Wzrost i spadek:

Początkowo rośnie pojedynczo, w kulistym kształcie, z wiekiem nieco się wydłuża i może wypuszczać pędy boczne od podstawy. Rośnie powoli i jest wiecznie zielonym, bezlistnym kaktusem o twardych kolcach. Jasne kwiaty wyrastają z otoczek po bokach korpusu wiosną i wczesnym latem.

Reprodukcja:

Rozmnaża się ją przez wysiew nasion wiosną w temperaturze ok. 20°C lub przez ukorzenianie oddzielnych pędów bocznych, które pozostawia się do wyschnięcia na kilka dni przed posadzeniem w suchym podłożu.

Szkodniki i choroby:

W niesprzyjających warunkach może paść ofiarą przędziorków lub wełnowców. Największym zagrożeniem jest gnicie korzeni i podstawy, spowodowane nadmiernym podlewaniem lub wilgocią w okresie spoczynku zimowego.

Stosując się do tych wskazówek, możesz mieć pewność, że Twoja Lobivia wessneriana będzie rosła zdrowo, zachowa zwarty pokrój z gęstą pokrywą kolców, a także obdarzy Cię mnóstwem zachwycających, jaskrawo kolorowych kwiatów każdej wiosny.