Musa balbisiana 'Thai Black' - rzadki czarny bananowiec

Musa balbisiana 'Thai Black' to rzadki, dziki gatunek banana, który niesie ze sobą ogromną historię genetyczną. Jest jednym z bezpośrednich, pierwotnych, dzikich przodków (tzw. „genom B”) niemal wszystkich współczesnych bananów bezpestkowych, które kupujemy w sklepach. W porównaniu z innymi gatunkami, nie rośnie tak szeroko, ale koncentruje się na wysokości i ma znacznie bardziej wyprostowany pokrój. Jego liście, w przeciwieństwie do większości innych bananowców, są znacznie mocniejsze, sztywniejsze i pokryte delikatnym woskowym nalotem, co czyni je doskonale odpornymi na silne wiatry i znacznie mniej podatnymi na rozrywanie. Ogonki liściowe i nerwy główne liści mają ciemnofioletowy lub czarny odcień.
Jego największą rzadkością są jednak owoce. Choć jest pełen dużych, twardych jak kamień, czarnych nasion, które w toku ewolucji stały się tak odporne, że mogą bez problemu przedostać się przez przewód pokarmowy dzikich ssaków, ich miąższ jest w pełni jadalny. Ma bardzo specyficzną, gęstą i ciągnącą się konsystencję, a jego smak zaskakuje wyraźną nutą słodkiej wanilii. Jego olbrzymie liście są wysoko cenione w kulturze azjatyckiej – w tajskich tradycjach buddyjskich i rzemiośle są wykorzystywane jako tradycyjny, ekologiczny materiał do pakowania żywności i specjałów kulinarnych. Jako roślina ozdobna rośnie niezwykle szybko, a w letnie upały może błyskawicznie wytworzyć luksusową, ciemnoczarną dominantę. Zdjęcie ilustracyjne.
Siedlisko i gleba:
Wymaga pełnego słońca, z co najmniej 6-8 godzinami bezpośredniego światła słonecznego dziennie, co jest kluczowe dla głębokiego, czerwonego koloru liści. Absolutnie konieczne jest wybranie stanowiska osłoniętego od silnych wiatrów, które mogłyby zrywać duże liście. Roślinę należy sadzić w głębokiej, żyznej, bogatej w próchnicę, gliniasto-piaszczystej glebie z doskonałym drenażem i lekko kwaśnym do neutralnego pH 6,0-7,0.
Sadzenie:
Sadzić w luźnej glebie lub w ciężkim, solidnym pojemniku z dużymi otworami drenażowymi dla zapewnienia stabilności. W pojemnikach przesadzać co roku wiosną do pojemnika o 5–10 cm większego. Przed siewem delikatnie rozbić twarde nasiona pilnikiem, namoczyć w ciepłej wodzie przez 48 godzin i pozostawić do kiełkowania w temperaturze 25–30°C przez 4–12 tygodni.
Opatrunek:
W sezonie letnim zużywa ogromne ilości wody, dlatego podlewaj bardzo obficie i regularnie, aby podłoże było zawsze równomiernie wilgotne niczym wyciśnięta gąbka. Zimą, w zależności od sposobu zimowania, radykalnie ogranicz podlewanie do absolutnego minimum, aby nie doszło do gnicia bulwy podziemnej. Używaj wody odstanej lub deszczówki.
Wilgotność:
Banany uwielbiają wysoką wilgotność powietrza. W upalne lata na tarasie lub w domu, regularnie spryskuj liście zraszaczem lub delikatnie spryskaj je wężem ogrodowym, najlepiej wieczorem, aby słońce nie przypaliło mokrych liści.
Nawożenie:
Ponieważ rośnie niezwykle szybko, jest niezwykle wymagająca pod względem składników odżywczych. Od wiosny do końca sierpnia należy nawozić ją co tydzień płynnym lub granulowanym nawozem o wyższej zawartości azotu i potasu lub dodać do gleby przepracowany kompost. Od września należy całkowicie zaprzestać nawożenia.
Temperatura:
Idealna temperatura do wzrostu wynosi 20–32°C. Liście i łodyga rzekoma przemarzają w temperaturze -2°C, ale dorosły, podziemny bulwa jest bardzo odporna na zimno i po odpowiednim zimowaniu wytrzymuje krótkotrwałe przymrozki do -12°C w gruncie, a w warunkach idealnej suchości do -15°C.
Cięcie i konserwacja:
W okresie wegetacji należy regularnie usuwać stare, dolne lub uszkodzone przez wiatr liście w pobliżu pseudołodygi, aby uzyskać schludny wygląd. Główne cięcie wykonuje się jesienią, przed przymrozkami, kiedy wszystkie liście są całkowicie usunięte, a pseudołodyga zostaje odcięta lub pozostawiona, w zależności od rodzaju zimowej okrywy.
Zimowanie i mrozoodporność:
W przypadku roślin na rabatach jesiennych, należy odciąć liście i wokół pnia zbudować grubą izolację z suchych liści lub słomy, którą następnie przykryć od góry wodoodporną plandeką, aby chronić przed zimową wilgocią. Przed pierwszymi przymrozkami rośliny w doniczkach należy przenieść do chłodnego, jasnego pomieszczenia o temperaturze 5–10°C, minimalnie podlewając i nie nawożąc.
Wysokość, wzrost i spadek:
W ogrodzie osiąga zazwyczaj wysokość 2–3,5 metra, w pojemnikach około 1,5–2,5 metra i rośnie niezwykle szybko. Jest rośliną mrozoodporną – po zimowaniu na zewnątrz część nadziemna przemarza lub jest ścinana jesienią, ale wiosną niezawodnie odnawia koronę liści z podziemnego kłącza.
Zapylanie i owoce:
Bananowiec jest samopylny, po kilku latach kwitnie dużymi, fioletowymi kwiatostanami na dobrze przezimowanym pniu. Owoce to małe banany, które są jadalne, ale pełne twardych, dużych, czarnych nasion, dlatego bananowiec jest uprawiany wyłącznie jako roślina ozdobna. Po owocowaniu pień obumiera, ale z korzeni wypuszcza nowe odrosty.
Reprodukcja:
Najprostszym sposobem jest oddzielenie młodych pędów korzeniowych, które roślina dorosła obficie wytwarza wokół łodygi matecznej latem, wiosną fragmentem własnych korzeni. Możliwy jest również wysiew importowanych nasion wiosną do ciepłego podłoża.
Szkodniki i choroby:
Na zewnątrz należy chronić młode, kiełkujące liście przed ślimakami. Zimowanie w zbyt ciepłym i suchym pomieszczeniu o niskiej wilgotności może prowadzić do ataku przędziorków lub tarczników.
Stosując się do tych wskazówek, możesz mieć pewność, że Twoje drzewo bananowe będzie rosło zdrowo i odwdzięczy się pięknym powodzią liści tygrysich, wnosząc urok himalajskiej egzotyki do Twojego domu lub ogrodu.