Schinus terebinthifolius – brazylijskie drzewo pieprzowe

Schinus terebinthifolius – brazylijski pieprzowiec, znany również jako różowy pieprz lub brazylijski pieprzowiec, to urocze, wiecznie zielone drzewo lub większy krzew pochodzący z ciepłych regionów Brazylii, Paragwaju i północnej Argentyny. W świecie kulinarnym słynie głównie ze swoich owoców. Jesienią i zimą na gałęziach pojawiają się duże skupiska jaskrawoczerwonych kulek, pachnących pieprzem, żywicą i delikatnymi cytrusami. Sprzedawane są pod nazwą różowy pieprz i stanowią popularną ozdobę potraw i deserów. Wiosną i latem drzewo kwitnie drobnymi, kremowobiałymi kwiatami zebranymi w luźne wiechy, które przyciągają pszczoły i motyle.

Pieprznik pospolity ma szeroko rozpostartą, lekko opadającą koronę i błyszczące, pierzaste liście, złożone z 5–13 listków. Po roztarciu wydziela silny zapach pieprzu i terpentyny. Jego kora jest szarobrązowa i grubo spękana, a młode gałązki czerwonawe. W swojej ojczyźnie dorasta do znacznych wysokości i zapewnia gęsty cień, ale tutaj sprawdzi się jako roślina przenośna. Doskonale prezentuje się w dużym pojemniku na słonecznym tarasie, na dziedzińcu lub w jasnym ogrodzie zimowym. Zdjęcie poglądowe.

Siedlisko i gleba:

Roślina potrzebuje pełnego słońca i ciepłego miejsca, osłoniętego od zimnych wiatrów. Gleba powinna być lekka, przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Gleby ciężkie i stale wilgotne nie są odpowiednie dla korzeni.

Sadzenie:

W naszym kraju paprykę sadzi się w dużym, głębokim pojemniku z dużą ilością otworów drenażowych. Na dnie należy umieścić grubą warstwę keramzytu lub żwiru. Resztę wypełnić mieszanką wysokiej jakości podłoża, piasku i odrobiny kompostu. Przesadzać wiosną co 2-3 lata.

Opatrunek:

Drzewo może przetrwać krótkie okresy suszy latem, ale rośnie lepiej przy regularnym podlewaniu. Podlewaj tylko wtedy, gdy wierzchnia warstwa gleby jest sucha. Zimą należy znacznie ograniczyć podlewanie, aby zapobiec gniciu korzeni pod wpływem zimna.

Wilgotność:

Drzewo dobrze znosi suche powietrze na tarasie i w ogrodzie zimowym. Zraszanie nie jest konieczne. Jednak częste wietrzenie ogrodu zimowego jest pomocne.

Nawożenie:

Od kwietnia do sierpnia nawozić raz na 3 tygodnie uniwersalnym nawozem płynnym. Roślina nie ma dużych wymagań, dlatego lepiej stosować słabsze dawki. Od września zaprzestać nawożenia, aby drewno dojrzało przed zimą.

Temperatura:

Najlepiej rośnie latem w temperaturze od 20 do 30°C. Zimą preferuje jasne i chłodne miejsce o temperaturze od 5 do 12°C.

Cięcie i konserwacja:

Drzewo dobrze znosi przycinanie i szybko odrasta. Pod koniec zimy należy skrócić nadmiernie długie pędy i usunąć suche lub krzyżujące się gałęzie. Podczas pracy należy nosić rękawice, ponieważ sok z soku może powodować podrażnienia skóry u osób wrażliwych.

Zimowanie i mrozoodporność:

Roślina papryki toleruje jedynie krótkotrwały spadek temperatury do -5°C. Nie przetrwa zimy na zewnątrz w pojemniku. Przed pierwszymi przymrozkami należy ją przenieść do jasnego, chronionego przed mrozem pomieszczenia. Podczas mroźnej zimy część liści może opadać, ale wiosną odrosną.

Wysokość, wzrost i spadek:

W naturze dorasta do wysokości od 5 do 10 metrów. W pojemniku zazwyczaj utrzymuje się na wysokości od 1,5 do 3 metrów. Rośnie umiarkowanie lub szybko i tworzy bogato rozgałęzioną koronę. Liście pozostają zielone przez cały rok i opadają tylko podczas mroźnej zimy lub suszy.

Zapylanie i owoce:

Roślina jest dwupienna, co oznacza, że kwiaty męskie i żeńskie rosną na różnych drzewach. Owoce zawiązują się tylko na osobnikach żeńskich i tylko wtedy, gdy w pobliżu rośnie drzewo męskie. Kwiaty są zapylane przez pszczoły i inne owady. Okrągłe owoce o średnicy 4-5 mm dojrzewają jesienią i zimą i długo utrzymują się na gałęziach.

Reprodukcja:

Paprykę rozmnaża się z nasion, które wysiewa się wiosną do lekkiego podłoża w temperaturze 20-25°C. Nasiona kiełkują w ciągu 3-6 tygodni. Odmiany i wybrane rośliny żeńskie rozmnaża się latem przez sadzonki półzdrewniałe. Sadzonki ukorzenia się w piasku z torfem w ciepłym miejscu.

Szkodniki i choroby:

Drzewo jest odporne na większość chorób. W suchym i ciepłym klimacie zimowania może być atakowane przez przędziorki, mszyce i tarczniki. Najlepszym sposobem zapobiegania jest wietrzenie i regularna kontrola liści. Nadmierne podlewanie grozi gniciem korzeni.

Zastosowanie owoców:

Suszone owoce są używane jako różowy pieprz. Mają słodki, lekko pieprzny i lekko żywiczny smak. Dobrze komponują się z rybami, drobiem, serami, sosami i sałatkami. Pasują również do czekolady, deserów owocowych i lodów. Mielone owoce są dodawane do mieszanek przyprawowych. Należy jednak używać ich oszczędnie. Osoby uczulone na orzechy nerkowca lub mango powinny ich unikać, ponieważ pieprz należy do tej samej rodziny. Duże ilości owoców mogą powodować problemy trawienne.

Stosując się do tych wskazówek, zapewnisz roślinie dobre warunki i uzyskasz przewiewną, pachnącą ozdobę swojego tarasu, która jesienią odwdzięczy się ozdobnymi czerwonymi owocami, które ozdobią Twoją kuchnię.