Parrotia persica 'Bella' - żelazne drzewo

Parrotia persica 'Bella' – Parrotia persica 'Bella', znana również jako perskie drzewo żelazne lub żelazne drzewo, to drzewo liściaste lub większy krzew. Pochodzi z lasów północnego Iranu w pobliżu Morza Kaspijskiego. Ta odmiana jest bardziej zwarta niż pospolita parrotia i nadaje się również do mniejszych ogrodów. Kwitnie wcześnie, w lutym i marcu, gdy ogród jest jeszcze pusty. Drobne, bezpłatkowe kwiaty otwierają się na bezlistnych gałęziach, z których wystają ciemnoczerwone pręciki. Z daleka wyglądają jak czerwonobrązowe kępki, a z bliska są bardzo interesujące.

Wiosną rozwijają się błyszczące liście o odcieniu od fioletowego do brązowego, które latem zielenieją. Jesienią przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, czerwono i fioletowo, często tylko na jednym drzewie. Pień jest dekoracyjny również zimą. Kora łuszczy się płatami, tworząc mozaikę odcieni szarości, zieleni, brązu i kremu. Drewno jest tak twarde, że drzewo nazywane jest żelaznym drewnem. Nadaje się jako soliter na trawniku, przy tarasie, w ogrodzie japońskim lub w mniejszym ogródku przed domem. Młode drzewo może rosnąć przez kilka lat w dużym pojemniku na tarasie. Nie może rosnąć na stałe w szklarni ani w mieszkaniu, ponieważ wymaga mrozu. Zdjęcie poglądowe.

Siedlisko i gleba:

Parrotia persica 'Bella' wymaga stanowiska słonecznego lub lekko zacienionego. Najpiękniej jesienią mieni się w słońcu. Gleba powinna być głęboka, przepuszczalna, bogata w próchnicę i lekko kwaśna do obojętnej. Drzewo nie toleruje gleb ciężkich, wilgotnych i silnie wapiennych.

Zastosowanie i lokalizacja:

Najlepiej rośnie w otwartym terenie, gdzie jego kształt i kora w pełni się uwydatnią. Można go uprawiać na tarasie przez kilka lat w dużym pojemniku o pojemności 40-60 litrów. Drzewo wymaga wówczas zabezpieczenia korzeni przed mrozem zimą. Nie nadaje się do szklarni, ogrodu zimowego ani mieszkania, ponieważ nie znosi zimowego spoczynku w upale i słabnie.

Sadzenie:

Młode drzewka sadź wiosną lub jesienią w dołku dwa razy szerszym niż bryła korzeniowa. Wymieszaj glebę z kompostem i odrobiną piasku, aby zapewnić lepszy drenaż. Po posadzeniu obficie podlej roślinę i rozłóż warstwę kory wokół pnia. Ściółka chroni korzenie przed wysuszeniem i przegrzaniem.

Opatrunek:

Podlewaj drzewo regularnie przez pierwsze 2-3 lata po posadzeniu. Gleba powinna być zawsze lekko wilgotna, ale nie mokra. Dorosłe drzewo zniesie krótkotrwałe okresy suszy. Lepiej jednak podlewać je podczas długich upałów, aby zapobiec brązowieniu liści. Podlewaj częściej w doniczce, ponieważ podłoże szybciej wysycha.

Wilgotność:

Parrotia toleruje normalną wilgotność w naszych ogrodach. Nie wymaga podlewania. Dobrze rośnie w osłoniętym miejscu, gdzie brzegi liści nie są wysuszane przez silne wiatry.

Nawożenie:

Wiosną należy dodać do korzeni dojrzałego kompostu lub nawozu dla drzew kwasolubnych. Drugą dawkę można podać w czerwcu. Od lipca należy zaprzestać nawożenia, aby gałęzie dojrzały przed zimą. Drzewo nie ma dużych potrzeb, dlatego lepiej nawozić je mniej.

Temperatura:

Drzewo dobrze rośnie w ciepłe lata i mroźne zimy. Najlepiej rośnie w temperaturze od 15 do 28°C. Klimat środkowoeuropejski idealnie mu odpowiada.

Cięcie i konserwacja:

Drzewo praktycznie nie wymaga przycinania, ponieważ samo tworzy ładny kształt. Pod koniec zimy należy usuwać tylko suche, połamane lub krzyżujące się gałęzie. Można również usuwać dolne gałęzie, jeśli chcemy zobaczyć kolorowy pień. Silne cięcie nie jest zalecane.

Zimowanie i mrozoodporność:

Parrotia persica 'Bella' wytrzymuje mrozy do -25°C. Kwiaty mogą być częściowo przemarznięte podczas późnych, silnych przymrozków, ale drzewo będzie rosło bez problemów. Młode drzewa należy chronić ściółką wokół pnia przez pierwsze 2 zimy. Rośliny w doniczce należy ustawić przy południowej ścianie domu i owinąć doniczkę słomą lub jutą. Można je również przenieść do chłodnego garażu, w którym panuje temperatura od 0 do 5°C.

Wysokość, wzrost i spadek:

Drzewo rośnie powoli lub umiarkowanie szybko. W gruncie dorasta do wysokości 4-6 m i szerokości 3-4 m. W pojemniku pozostaje niższe, zazwyczaj około 1,5-2,5 m. Korona jest zwarta i rozłożysta. Jesienią liście opadają, a ozdobna kora pozostaje widoczna na nagich gałęziach.

Zapylanie i owoce:

Kwiaty są obupłciowe i zapylane przez pszczoły, chrząszcze i wiatr. Dzięki temu drzewo owocuje nawet pojedynczo. Owocem jest mała, zdrewniała torebka o średnicy 1-1,5 cm, w której znajduje się od 1 do 2 błyszczących nasion. Owoce nie są jadalne i mają wartość jedynie kolekcjonerską.

Reprodukcja:

Odmiany rozmnaża się głównie przez szczepienie lub sadzonki letnie z użyciem stymulatora ukorzeniania. Ukorzenianie jest powolne i nie zawsze skuteczne. Wysiew nasion jest możliwy, ale nasiona często kiełkują dopiero po 2 latach. Ponadto siewki mogą nie przypominać rośliny matecznej.

Szkodniki i choroby:

Drzewo jest bardzo odporne. Czasami na młodych liściach pojawiają się mszyce lub mączniak prawdziwy, szczególnie w suchych latach. Najlepszym sposobem zapobiegania jest przewiewne stanowisko i równomierne podlewanie. W przypadku podmoknięcia system korzeniowy może gnić.

Stosując się do tych wskazówek, uzyskasz zdrowe i wolno rosnące drzewo, które zachwyci Cię czerwonymi kwiatami wczesną wiosną, ognistymi kolorami jesienią i piękną korą przez cały rok.