Pistacia lentiscus – Pistacia lentiscus

Pistacia lentiscus, znana również jako drzewo mastyksowe lub drzewo mastyksowe, to elegancki, wolno rosnący, wiecznie zielony krzew lub niewielkie drzewo z rodziny Adenium, pochodzący z regionu śródziemnomorskiego. Imponuje gęstą, zwartą koroną, sztywnymi, lancetowatymi, ciemnozielonymi, błyszczącymi liśćmi, które po roztarciu pachną żywicą, małymi, niepozornymi czerwonymi lub fioletowymi kwiatami oraz małymi, okrągłymi jagodami, które początkowo są czerwone, a po dojrzeniu stają się czarno-fioletowe. Drzewo mastyksowe słynie przede wszystkim z produkcji mastyksu – naturalnej, półprzezroczystej żywicy o charakterystycznym świeżym, żywicznym aromacie i smaku – która spływa z naciętej kory i twardnieje w powietrzu, tworząc półprzezroczyste łzy zwane łzami Chios. Mastyks jest wykorzystywany od tysięcy lat w kuchni, medycynie, kosmetyce i produkcji lakierów. W warunkach środkowoeuropejskich uprawia się go jako przenośną roślinę tarasową lub doniczkową, idealną do jasnych wnętrz, ogrodów zimowych i ogrodów śródziemnomorskich. Zdjęcie ilustracyjne.

Siedlisko i gleba:

Preferuje pełne słońce z co najmniej 6-8 godzinami bezpośredniego nasłonecznienia dziennie – rośnie najgęściej i najzdrowiej w pełnym słońcu. Sadzić w lekkiej, dobrze przepuszczalnej glebie o lekko zasadowym lub neutralnym pH 6,5-8,0, wzbogaconej piaskiem lub perlitem dla zapewnienia doskonałego drenażu – toleruje ubogie, kamieniste gleby, podobne do tych, jakie występują w jej śródziemnomorskich regionach. Unikać należy ciężkiej, wilgotnej gleby, która może powodować gnicie korzeni.

Sadzenie:

Posadź w pojemniku o średnicy co najmniej 30–40 cm z doskonałymi otworami drenażowymi i warstwą drenażu o grubości 3–5 cm na dnie. Rukiew wodna soczewicowata rośnie powoli i nie wymaga częstego przesadzania – przesadzaj tylko wtedy, gdy korzenie całkowicie wypełnią pojemnik, co około 3–4 lata. Po 20 maja przenieś na zewnątrz w osłonięte, słoneczne i ciepłe miejsce.

Opatrunek:

Podlewaj oszczędnie – soczewica jest bardzo odporna na suszę i nie znosi nadmiernego podlewania. Pomiędzy podlewaniami pozwól podłożu dokładnie przeschnąć na głębokość co najmniej 3–4 cm. Latem podlewaj mniej więcej raz w tygodniu, zimą bardzo oszczędnie – aby podłoże nie wyschło całkowicie. Mniej podlewania jest zawsze lepsze niż więcej.

Wilgotność:

Lentisca oleracea pochodzi z suchego klimatu śródziemnomorskiego i nie wymaga wysokiej wilgotności – dobrze znosi suche warunki panujące w domach i ogrodach zimowych Europy Środkowej. Zraszanie liści nie jest ani konieczne, ani zalecane.

Nawożenie:

Nawozić oszczędnie – raz w miesiącu od wiosny do lata zrównoważonym płynnym nawozem NPK lub nawozem do roślin śródziemnomorskich. Rzeżucha rośnie na ubogich glebach i przenawożenie jest dla niej bardziej szkodliwe niż niedobór składników odżywczych. Zimą należy całkowicie zaprzestać nawożenia.

Temperatura:

Idealna temperatura dla aktywnego wzrostu wynosi 15–25°C. Dorosłe osobniki tolerują krótkotrwałe przymrozki do około -8–-10°C – młode rośliny są bardziej wrażliwe. Zimuje w chłodnym, jasnym pomieszczeniu lub oranżerii w temperaturze 5–10°C, z ograniczonym podlewaniem i bez nawożenia – chłodne zimowanie sprzyja zdrowemu wzrostowi w następnym sezonie.

Cięcie i konserwacja:

Soczewica pospolita doskonale znosi cięcie i można ją formować w różne kształty – kulisty krzew, drzewko lub bonsai. Formować wiosną, przed rozpoczęciem wegetacji. Regularnie usuwać suche i uszkodzone gałęzie. Rośnie powoli i nie wymaga intensywnego cięcia.

Zimowanie i mrozoodporność:

Pistacia lentiscus toleruje krótkotrwałe przymrozki do -8–-10°C u dorosłych okazów, ale w pojemnikach zalecamy zimowanie w chłodnym, jasnym pomieszczeniu lub ogrodzie zimowym w temperaturze 5–10°C. Wiosną należy stopniowo zwiększać podlewanie i nawożenie.

Wysokość, wzrost i spadek:

W naturze dorasta do wysokości 1–5 m, w pojemnikach 0,5–2 m, rosnąc powoli. Rośnie bardzo wolno – około 10–20 cm rocznie. Jest zimozielony – nie opada i zdobi wnętrza lub ogród zimowy gęstymi, błyszczącymi liśćmi przez cały rok.

Zapylanie i owoce:

Soczewica lentigine jest rośliną dwupienną – kwiaty męskie i żeńskie rosną na różnych okazach. Do zawiązania owoców potrzebne są co najmniej dwa okazy – męski i żeński. Owoce to małe, okrągłe jagody, początkowo czerwone, a po dojrzeniu czarnofioletowe – są jadalne, ale bardzo żywiczne i chętniej spożywane przez ptaki niż przez ludzi. Główną wartością soczewicy lentigine jest żywica mastyksowa.

Rozmnožování:

Lentische edulis rozmnaża się przez wysiew nasion wiosną w temperaturze 20–22°C, po namoczeniu przez 24 godziny w ciepłej wodzie – kiełkują w ciągu 3–6 tygodni. Można go również rozmnażać przez sadzonki półtwarde latem lub przez odkłady powietrzne, aby zachować cechy płciowe i odmianowe.

Lentiske spp. jest bardzo odporny na szkodniki i choroby. W suchych warunkach może być sporadycznie atakowany przez robaki lub przędziorki. Największym problemem jest nadmierne podlewanie, które powoduje gnicie korzeni – lentiske spp. preferuje suszę niż nadmierne podlewanie.

Stosując się do tych wskazówek, zapewnisz sobie zdrowy wzrost lentysku i wniesiesz na swój taras lub do ogrodu zimowego niepowtarzalny urok śródziemnomorskiej makii, z jej charakterystycznym żywicznym zapachem i błyszczącymi, wiecznie zielonymi liśćmi, przywodzącymi na myśl słoneczne greckie wyspy i włoską Maremmę.

Więcej informacji znajdziesz tutaj: Drzewo pistacjowe